دنیای ترفند و آموزش

۱- اشیاء موجود در جعبه ابزار

وقتی که نشانگر ماوس روی یک دکمه از جعبه ابزار مکث کند یک کادر توضیحی به نام tooltip ظاهر می شود که آن کنترل را معرفی می کند.

۲- انتخاب یک کنترل از جعبه ابزار

کلیک کردن روی یک کنترل باعث انتخاب آن به عنوان کنترل فعال می شود. پس از انتخاب یک کنترل و حرکت دادن نشانگر به روی فرم نشانگر ماوس به صورت یک تقاطع ( یک علامت به علاوه (+) ) ظاهر می شود. در نقطه ای از فرم که قرار است کنترل مورد نظر واقع شود کلیک نموده و ماوس را حرکت دهید به شرطی که دکمه آن را نگه دارید. پس از رها کردن دکمه ماوس کنترل مورد نظر ظاهر می شود.

۳- دکمه دستوری

command button کنترلی است که می تواند با عملی در برنامه متناظر شود. در زمان اجرا وقتی که کاربر روی یک دکمه دستوری کلیک می کند کد متناظر با آن اجرا می شود.

۴- انتخاب خصیصه های شیء

پس از انتخاب یک شیء از فرم خصیصه های آن از طریق پنجره properties window ظاهر می شوند. از طریق این پنجره می توان نما و ویژگی های شیء را تنظیم نمود.

۵- اضافه کردن کنترل های بیشتر

می توانید کنترل های بیشتری را به فرم اضافه کنید. ممکن است بخواهید چندین نخسه از یک کنترل را با کدها و دستورالعمل های متفاوت به فرم اضافه کنید.

۶- اضافه کردن کنترل های دیگر

برخی از کنترل ها برای برقراری ارتباط با کاربر استفاده می شوند. بعضی از کنترل ها یا اشیاء نیز تنها به منظور ارسال و دریافت اطلاعات به کاربر می روند. به عنوان مثال textbox برای درج کردن یک نام استفاده می شود.

نکته:۱- روش دیگری برای اضافه کردن اشیاء به فرم ها کلیک دوبله کردن روی آنها می باشد. در این صورت شیء در وسط فرم قرار گرفته و بایستی از نظر مکانی آن را تنظیم کنید.

۲- پس از انتخاب یک شیء از جعبه ابزار می توانید چندین نخسه از آن را به فرم اضافه کنید بدون این که نیازی به انتخاب مجدد آن شیء باشد.

۱- دستیابی به ویژگی های پروژه

کادر محاوره ای ویژگی های پروژه با انتخاب گزینه project از منوی properties ظاهر می شود.

۲- برگه general

گزینه های project type - project name - project description  را از برگه general انتخاب کنید. تاکنون فقط از نوع standard exe استفاده شده است. هر چند که می توانید توضیحاتی را اضافه کرده یا نام پروژه را تغییر دهید. عنصر مهمی که باید در اینجا عوض شود startup object می باشد. از این طریق می توان به ویژوال بیسیک گفت که در هنگام شروع چه برنامه ای اجرا شود.

۳- برگه make

از طریق این برگه می توان نام و آیکون متناظر با برنامه کاربردی مربوطه را انتخاب کرد. همچنین می توان شماره نخسه را تنظیم نمود. در قسمت version information می توان اطلاعات مربوط به نخسه فعلی پروژه از قبیل نام شرکت - توضیحات فایل - کپی رایت قانونی - نشانه تجاری قانونی - نام محصول و توضیحات اضافی دیگری را تهیه نمود.

۴- برگه compile

با استفاده از این برگه می توان نحوه کامپایل شدن پروژه را تعیین کرد. در اینجا دو حالت compile to p  code و compile to native code وجود دارد. از این طریق می توان برنامه های کاربردی مناسبی را بسته به کامپیوتر ایجاد کرد. p-code یا شبه کد برنامه ای کاربردی را تولید می کند که در مرحله میانی پردازش خود قرار دارد. در زمان اجرا ویژوال بیسیک هر عبارت p-code را به کد محلی ترجمه می کند. در حالت دوم کامپایل کردن مستقیما به فرمت کد محلی انجام می گیرد. در اینجا بهتر است که از مقادیر پیش فرض ویژوال بیسیک استفاده شود.

نکته: ۱- استفاده از گزینه version number در هنگام اعمال تغییرات در برنامه های کاربردی مفید می باشد. همچنین وقتی که چندین نخسه از یک برنامه کاربردی مورد استفاده قرار می گیرد. برای پشتیبانی از نخسه های مختلف می توان از شماره نخسه بهره برد.

۲- در اینجا بهتر است تا در اکثر گزینه ها تغییری اعمال نشود. اگر چه در برگه های  general و make ویژگی هایی وجود دارد که بایستی تنظیم شود. در واقع وقتی که یک فرم جدید را به پروژه اضافه و بخواهید آن را تست کنید باید گزینه startup object را از برگه general تغییر دهید. در هنگام شروع برنامه کاربردی فرم جدید به عنوان سر آغاز ظاهر می شود.

۱) برای این کار ابتدا در منوی run عبارت diskmgmt.msc را تایپ کنید و بر روی دکمه ok کلیک کنید.

۲) حال در پنجره باز شده (disk management ) بر روی درایو مورد نظری که می خواهید مخفی شود کلیک راست کنید و گزینه change drive letter and paths را انتخاب کنید. سپس در صفحه باز شده بر روی دکمه remove کلیک کنید. البته بدیهی است که با انجام این کار به هیچ وجه اطلاعات شما بر روی آن درایو از بین نمی رود بلکه فقط آیکون آن درایو در my computer دیده نخواهد شد اما از طریق diskmgmt.msc شما همچنان می توانید درایو مذکور را مشاهده کنید.

۳) ضمنا برای برگشت به حالت اولیه یعنی برای اینکه درایو خود را از حالت مخفی خارج کنید دوباره در پنجره diskmgmt.msc مراحل قبل را طی می کنید و فقط به جای remove دکمه add را کلیک می نمایید. در ضمن در نظر داشته باشید نمی توان درایوی را که ویندوز بر روی آن درایو نصب شده است مخفی کرد.

همانطوری که قبلا اشاره شد تاریخچه جاوا اسکریپت با جاوا شروع می شود. جاوا اساسا توسط شرکت sun برای استفاده در سیستمهای تعبیه شده به صورت real time توسعه داده شد. اکنون جاوا به صورت یک استاندارد بالفعل برای برنامه نویسی پیشرفته اینترنتی در آمده است. جاوا برای کار کردن روی یک ماشین مجازی طراحی شده که این ماشین یک تکه از نرم افزاری است که کدهای جاوا را تغییر داده و بر روی آن عمل می کند که در اصل مانند یک کامپیوتر است. این ماشین مجازی برای ساده کردن اجرا طراحی شده و به راحتی می توان آنرا در هر دستگاه کامپیوتری پیاده سازی کرد. این ماشین مجازی چیزی است که پیاده سازی آن را در وب browser انجام می دهد. پس از پیدایش جاوا چندین شرکت که از آن جمله می توان به شرکتهای apple و oracle اشاره کرد پیشنهادها و طراحی های مختلفی برای کامپیوترهای متصل به شبکه ارایه داده اند و همه این طرحها مبتنی بر زبان جاوا بود. هم اکنون نیز بسیاری از ماشین ها و کامپیوترها جدید از برنامه های نوشته شده با جاوا با گونه های مختلف آن به عنوان سیستم عامل خود استفاده می کنند. برای اولین بار جاوا فقط بوسله hotjava که یک browser بود پشتیبانی می شد هنگامیکه امکانات بالقوه جاوا تشخیص داده شد netscape آنرا به browser خودش اضافه کرد و چون netscape navigator محبوب ترین browser بود به سرعت تبلیغات برای جاوا گسترش پیدا کرد. در سال ۱۹۹۵ جاوا به صورت یک خبر داغ در اینترنت در آمده بود ولی عده کمی از مردم در واقع می دانستند که چگونه با آن برنامه نویسی کنند.

netscape احتیاج برنامه نویسان برای ساده کردن جاوا را تشخیص داده و live script (اولین زبان اسکریپتی) را معرفی کرد. نحو live script بر پایه جاوا بود ولی مختصر و آسانتر. این زبان همچنین مستقیما زبان مفسر بود و بر خلاف زبان جاوا که دارای یک کامپایلر می باشد عمل می کرد. شرکت netscape زبان live script را در نخسه بتا عرضه کرد و پشتیبانی برای live script از این نخسه شروع شد که در ژون سال ۱۹۹۵ این عمل صورت گرفت. بعد از سال ۹۵ netscape به توافقی با شرکت sun رسید.sun که تشخیص داده بود که زبان اسکریپتی ساده یک ایده خوب است بنابراین با شرکت  netscape یک سند رسمی در آمد و از این زمان به بعد نام live script به java script تغییر یافت. جاوا اسکریپت بعد از آن سند توسعه داده شد و هنوز این توسعه ادامه دارد. پشتیبانی  netscape از جاوا اسکریپت تا به مرحله نهایی رساندن آن که در سال ۹۶ به پایان رسید ادامه داشت همچنین کمپانی های دیگر مخصوصا شرکت microsoft در این سالها به سرعت و با عجله رقابت با جاوا اسکریپت را آغاز کردند. از internet نخسه ۳ بتا جاوا اسکریپت را شرکت microsoft بصورت پایه ای پشتیبانی می کرد و همچنین برای پاسخ به جاوا اسکریپت این شرکت زبان vb script را که کاربرد زبان ویژوال بیسیک در اینترنت است عرضه کرد.

جاوا اسکریپت از زمانی که تولید شد تغییرات زیادی پیدا کرده است و همه browser ها یا مرورگر ها به یک درجه از آن استفاده نمی کنند. نخصه های گوناگون آن عبارتند از: java script 1 (نت اسکریپت 2x)

java script 1.1 (نت اسکریپت 3x )        

java script 1.2 (نت اسکریپت 4x )

شرکت مایکروسافت نیز در browser خود یعنی ie از نخسه های مختلف جاوا اسکریپت پشتیبانی کرد ولی برای سازگاری بیشتر با جاوا اسکریپت و استفاده از زبان تولیدی خود در ie زبان jscript را ارایه کرد.زبان  jscript در ie نخسه ۳ تقریبا معادل جاوا اسکریپت نخسه ۱ است ولی از ویژگی های ۱.۱ java script پشتیبانی می کند.

اگر عمل Shutdown در كامپيوتر درست انجام نشود، كامپيوتر در استارت بعدی، برای اينكه هارد را از لحاظ داشتن خطا يا اشتباه چك كند، با برنامه Scandisk استارت می شود كه مستلزم صرف زمانی طولانی است. برای اينكه از اجرا شدن Scandisk جلوگيری كنيد، به ترتيب زير عمل كنيد:
از منوی استارت بر روی Run كليك كرده و بعد دستور msconfig را اجرا كنيد. سپس قسمت system configuration programs را باز كنيد و در قسمت Register، general كليك كنيد و سپس فرمان “ Scandisk after error by shutdown disabled “ را فعال كنيد. در آخر، همه پنچره ها را با دستور ok ببنديد و ويندوز را دوباره استارت كنيد.

در run عبارت gpedit.msc را تایپ کنید و ok را کلیک کنید.

نکته: بین کلمات gpedit و msc یک نقطه (دات) وجود دارد.

منتظر بمانید تا پنجره policy group اجرا شود. بعد از باز شدن پنجره مربوطه مسیر زیر را پیدا کنید:

computer configuration>administrative templates>network>qos packet scheduler

اینک گزینه qos packet scheduler را انتخاب کنید. همچنین به گزینه هایی که در سمت راست صفحه group policy ظاهر می شوند توجه کنید. سپس گزینه limit resolvable bandwidth را انتخاب کنید و با کلیک راست بر روی آن گزینه propertise را انتخاب کنید.

بعد از اینکه پنجره width properties limit band باز شد در برگه setting گزینه enabled را فعال کنید و با انتخاب این گزینه مقدار پیش فرض یعنی ۲۰ درصد به نمایش در خواهد آمد. حال بجای عدد ۲۰ مقدار صفر را تایپ کنید و گزینه ok را کلیک کنید. اینک کامپیوتر را restart کنید تا تغییرات اعمال شود.

۱- صفحه فرم

فرم پیش فرض پروژه بایستی به صورت یک پنجره استاندارد قابل تشخیص باشد. یک فرم در واقع صفحه ای برای طراحی گرافیکی است که به منظور مرتب کردن کنترل ها به صورت شطرنجی و مشبک می باشد. فرم ها برای جمع آوری اطلاعات انعکاس فرمان ها و دستورالعمل ها استفاده می شوند.

۲- ضبط کردن کارها

ضبط کردن مداوم کارها در واقع تمرین خوبی می باشد. وقتی که برای اولین بار پروژه خود را ضبط می کنید کلیه عناصر پنجره project explorer ذخیره می شوند. هر عنصر با اجزایی از پروژه از قبیل فرم - ماژول و غیره متناظر می باشد. برای ذخیره کردن پروژه گزینه save project یا save project as را از منوی file انتخاب کنید.

۳- پروژه

پس از ضبط کردن یک پروژه فایل مربوطه (یک فایل با پسوند vbp ) به روز می شود. این فایل شامل توضیحات و تنظیمات متناظر با پروژه می باشد.

۴- فرم ها

همراه با فایل پروژه ویژوال بیسیک یک ماژول (با پسوند frm ) را برای هر فرم پروژه ایجاد می کند. این فایل شامل توضیحات و تنظیمات متناظر با یک فرم می باشد.

۵- گزینه save as

گزینه save project as برای ذخیره کردن پروژه و عناصر آن تحت نام جدیدی به کار می رود. حتی می توانید پوشه جدیدی را از طریق این صفحه ایجاد کنید.

۶- استفاده از نوار ابزار

نوار ابزار دستیابی سریع به دستورات را ممکن می سازد. همان طور که ملاحظه می شود دستورات open- save- run در نوار ابزار موجود می باشد.

نکته: ۱- وقتی که فرمی انتخاب می شود یا روی آن فرم تمرکز داریم گیره ها یی مربع شکل در اطراف آن فرم ظاهر می شوند. همچنین وقتی که چندین شیء در یک فرم موجود باشند شیء انتخاب شده نیز به همین صورت متمایز می شود.

۲- بهتر است برای هر پروژه پوشه مجزایی ایجاد کنید. در این صورت عمل کنترل کردن فرمهای مختلف و اشیاء مربوطه راحت تر انجام می پذیرد. پس از ذخیره کردن پروژه برای اولین بار گزینه save project کلیه اجزاء را به طور همزمان ذخیره می کند. چنانچه عناصر جدیدی را به پروژه اضافه کرده باشید نام آن عناصر نیز پرسیده می شود.

۱- نمایش کتابخانه های مرجع

برای افزودن یک کتابخانه جدید به پروژه با انتخاب کردن گزینه references از منوی project ویژوال بیسیک کادر محاوره ای مربوطه را فعال کنید.

۲- انتخاب کتابخانه های مرجع

یک کتابخانه مرجع در واقع نوعی کتابخانه یا فایل dll است که شامل اطلاعاتی در مورد یک یا چند پروژه می باشد. برای اضافه کردن یک کتابخانه به پروژه روی کادر متناظر با آن کلیک کنید.

۳- نمایش مرورگر اشیاء

پس از اضافه کردن کتابخانه های مرجع مورد نیاز به پروژه تنها راه ممکن برای مشاهده محتوی آنها استفاده از مرورگر اشیاء در ویژول بیسیک میباشد. بدین منظور گزینه object browser را از منوی view انتخاب کنید.

۴- انتخاب کتابخانه جهت مشاهده

مرورگر اشیاء به طور پیش فرض اشیاء مربوط به کلیه کتابخانه را فهرست می کند. چنانچه بخواهید کتابخانه ای را انتخاب کنید بایستی آن را از فهرست باز شوی بالای مرورگر انتخاب کنید.

۵- اشیاء یک کتابخانه

پس از انتخاب یک کتابخانه روی شیء مورد نظر به منظور یافتن اطلاعات بیشتر در مورد آن کلیک کنید. در این حالت مرورگر - متدها - خصیصه ها و وقایع متناظر با آن شیء را فهرست می کند. اگر عنصری را انتخاب کنید توضیحاتی در رابطه با آن عنصر در پایین صفحه مرورگر ظاهر می شود.

۶- پیدا کردن ثوابت

همچنین در ویژول بیسیک ثوابت زیادی جهت استفاده در برنامه های کاربردی تعریف شده اند. برای پیدا کردن یک ثابت ویژه می توان از مرورگر اشیاء استفاده کرد.

نکته: ۱- کتابخانه های مرجع می توانند حاوی توابعی در مورد سایر برنامه های کاربردی از قبیل excel یا word را اجرا کند بدون اینکه نیازی به به اجرای آن نرم افزار باشد.

۲- مرورگر اشیاء بهترین روش برای پیدا کردن دستورات مختلف موجود در یک کتابخانه مرجع می باشد.

انواع متغييرها

در این درس مي خواهيم در مورد انواع متغيير ها صحبت كنيم و همچنين چگونگي به كار بردن متغيير هاي و آرايه ها در يك اسكريپت PHP.
براي تبديل صفحات ساده و ثابت به برنامه هاي ديناميك و سايت هاي جذاب در ابتدا شما احتياج به اين خواهيد داشت كه بتوانيد اطلاعات را در اختيار بگيريد.متغيير ها همان ابزاري هستند كه شما با استفاده از آن ها مي توانيد اطلاعات را در اختيار بگيريد  و آنها را در دسترس خود قرار دهيد. متغيير ها يكي از مهمترين ابزارها و مفاهيم هر زبان برنامه نويسي محسوب مي شوند.

من در اينجا سه دسته مختلف از انواع متغيير ها را توضيح مي دهم.

1) اعداد (numbers)
2) رشته ها (String)
3) آرايه ها (arrays)

دسته اول شامل دو نوع متغيير است:

1)اعداد صحيح (integers)
2)اعداد اعشاري (floating - point) ( همچنين اعداد اعشاري با دقت مضاعف double)

اما از آنجايي كه تفاوت چنداني در چگونگي به كار بردن اين دونوع متغيير وجود ندارد . اين دو را در يك دسته قرار مي دهيم.

PHP همچنين داراي يك نوع متغيير به نام شيء (object) مي باشد.

اعداد
نكته:اعداد به صورت اعشاري ( همراه با مميز ) و يا اعدا كسري از نوع متغييرهاي اعشاري محسوب مي شوند. براي مثال (1.0) در PHP يك عدد اعشاري به حساب مي آيد. توجه كنيد كه در PHP اعداد به صورت كسري ذخيره نمي شوند بلكه معادل اعشاري خود تبديل شده و سپس ذخيره مي شوند.

مثالهايي از اعداد صحيح معتبر:

آ 1آ و 1972آ و 1-

مثالهاي از اعداد اعشاري :

1.0آ و 19.72 و 1.0-

همچنين مثالهاي كه در دسته اعداد قرار نمي گيرند:

4/11  a1972 آ 02.23.72

رشته ها
يك متغيير از نوع رشته اي (String) از تركيب هر نوع كاركتري ( حروف - اعداد - علائم و جاي خالي ) مي تواند ساخته شود.اما اين كاركترها بايد در داخل يكي از علامتهاي Single(' ') Quotation و يا (" " ) Double Quotation قرار گيرند.

مثال:
HELLO , WORLD !""

"hello frist name ! "

"1 1/4"

"how are you?"

"02.23.72"

"1972"
نكته : اگر عدد نيز در داخل Quotation قرار گيرد يه عنوان يك داده رشته اي در نظر گرفته مي شود.

مثالهاي از داده هاي رشته اي غير مجاز:

hello world!

how are you" " "I Said," "

توجه!!!

شايد اين سئوال در ذهن شما به وجود بياد كه چطوري مي تونيم يك علامت " را به مرور گر ارسال كنيم؟

ما مي تونيم اين مشكل رو در PHP به اين صورت رفع كنيم كه قبل از علامت quitation از علامت (\) استفاده كنيم!!!

پس وقتي ما در دستور print() اين عبارت (I Said, \"How are You?\" "") رو تايپ كنيم خروجي اين دستور به صورت ( I Said, "How are You?" ) خواهيد ديد.

بنابراين هر چند كه گفته شد در داده رشته اي هر تركيبي از كاراكترها به كار مي رود. بايد توجه داشته باشيد كه در مورد كاراكترهاي ويژه بايد دقت خاصي اعمال شود. كاراكترهاي ويژه ديگري نيز وجود دارند كه هنگام استفاده از آنها در يك داده رشته اي بايد علامت backslash (\) قبل از آنها قرار دهيم.

اين كاراكتر ها عبارت است از:

single quotation ( ' )

apostrophe

backslash

و علامت dollar

نكات:
-مزيت استفاده از double quotes به جاي single quotes در اين است كه در حالت دوم اگر متغييري داخل داده رشته اي خود به كار ببريد نام متغيير به عنوان جزئي از داده در نظر گرفته مي شود و نه مقدار آن متغيير جايگزين نام آن نمي شود.

- در درسهاي قبلي اشاره شد كه در تركيب \n براي مثال در تابع print() باعث ايجاد خط جديد مي شود. بنابراين مشاهده مي كنيد كه در اين حالت خاص علامت backslash باعث در نظر گرفتن n به صورت يك كاراكتر معمولي نشد.از موارد خاص ديگر مي توان به تركيب \r ( بازگشت خطي ( carriage return)) و \t ( براي قرار دادن يك tab) اشاره كرد.

آرايه ها:
از آنجايي كه آرايه ها كمي پيچيده تر از داده هاي عددي و رشته اي به حساب مي آيند.در اين قسمت تنها مختصري در مورد آنها توضيح داده مي شود و در درسهاي آينده با كاربرد هاي آن بيشتر آشنا خواهيد شد.

بر خلاف داده هاي عددي و رشته اي كه تنها مي توانند داراي يك ارزش و يا مقدار باشند. آرايه ها مي توانند حاوي ليستي از مقادير باشند.بنابراين شما مي توانيد مقادير مختلف عددي و يا رشته اي را داخل يك آرايه قرار دهيد. همچنين آرايه ها خود مي توانند شامل ليستي از آرايه ها باشند.

نكته:
- آرايه هاي استاندارد در PHP از مقادير دادهاي و يا عددي تشكيل مي شوند ( اين آرايه ها به آرايه هاي شماره گذاري شده ( indexed ) و يا برداري ( vector ) نيز معروف هستند.)

و اين همانآ نامي است كه Perl به اين دسته از آرايه ها نسبت مي دهد. در Perl آرايه هايي كه خود از آرايه هايي كه خود از آرايه تشكيل شده باشد. به نامهاي آرايه هاي hash و associative و multi_dimensional شناخته مي شوند. در PHP به هر دو دسته ( يك يا چند بعدي ) لفظ آ« آرايه آ» اطلاق مي شود.

نسبت دادن مقادير به متغييرها
در PHP شما به اعلان ( declare ) متغييرها احتياج نداريد. همچنين نوع يك متغيير در هنگام عمل انتساب مشخص مي شود.

در PHP براي نسبت دادن يك مقدار به يك متغيير و ذخيره آن مقدار از علامت مساوي ( = ) استفاده مي كنيد.در اين هنگام اين علامت با نام عملگر انتساب ( assignment Operater ) خوانده مي شود.

مثال:

$number = 1;

$floating-number = 1.2;

$string = "Hello,World!";

نكته:در PHP نيز همانند Java Script نوع متغيير در طول برنامه مي تواند تغيير كند.

متغييرهاي از پيش تعريف شده
متغييرهاي از پيش تعريف شده ( Predefined Variables ) انواع خاصي از متغيير ها هستند كه در يكي از برنامه ها به كار گرفته مي شوند:

برنامه هاي كاربردي سرويس دهنده وب ( web server applivations (مانند Apache )

سيستم عاملهاي سرويس دهنده وب ( web server operationg system ( مانند windows nt و يا Solaris)

و يا در خود مدل PHP .

در دو دسته اول اين متغيير ها به متغييرهاي محيطي ( variables enviromental ) معروفند .

متغييرهاي از پيش تعريف شده در سرويس دهنده هاي مختلف ممكن است داراي تفاوتهايي باشند . بنابراين براي مشاهده اين متغييرها بهتر است از تابع phpinfo() كه در درسهاي قبلي توضيح داده ام استفاده كنيد.

دو دليل براي آشنايي شما با مفهوم متغييرهاي از پيش تعريف شده وجود دارد.

دليل اول اينست كه اين متغييرها در برنامه نويسي شما كاربرد خواهند داشت و دليل ديگر آنكه با شناخت اين متغييرها شما ديگر به صورت تصادفي نام يك متغيير را هم نام با اين متغييرها انتخاب نمي كنيد.

نمونه هايي از متغييرهاي محيطي سرويس دهنده عبارتند از: Hostname ( نامي كه سرويس دهنده به خود نسبت داده است) و Ostype ( سيستم عاملي كه بر روي سرويس دهنده در حال اجراء مي باشد.)

نمونه هاي از متغيير هاي محيطي Apache عبارتند از: Document_Root ( مكان ذخيره فايل ها بر روي سرويس دهنده) و HTTP_USER_AGENT ( جزئياتي در مورد مرورگر و Platfrom كاربر را ارائه مي دهد).

متغيير PHP-SELF پر كاربردترين متغيير PHP مي باشد كه نام صفحه جاري را در خود ذخيره كرده است .

نكته:اگر شما متغييرهاي خود را هم نام با متغييرهاي محيطي سيستم نامگذاري كنيد. نتايجي عجيب و منحصر به فردي حاصل مي شوند. هر چند احتمال انجام اين كار اندك مي باشد. با اين وجود بهتر است لستي از متغيير هاي محيطي سيستم را در هنگام نامگذاري متغييرها در برابر خود داشته باشيد.